Eυωχία…ετυμολογιών ή Πώς ένα σύκο έγινε συκώτι!

H ετυμολογία μιας λέξης είναι πολλές φορές μια μικρή αποκάλυψη, κρύβει μια ωραία ιστορία.

Μια φορά και έναν καιρό, λοιπόν, οι Έλληνες έπιναν «ὓδωρ» και , όταν αυτό ήταν «νεαρόν ὓδωρ», δηλαδή φρέσκο νερό, ξεδιψούσαν απολαυστικά. «Νεαρόν ὓδωρ» που έμεινε «νεαρόν» με παράλειψη του «ὓδωρ» και σήμερα έγινε «νερό».

Το «ἧπαρ» (συκώτι) ήταν και για τους αρχαίους Έλληνες ένας νόστιμος μεζές. Πόσο μάλλον όταν ήταν «συκωτόν ἧπαρ», δηλαδή «ἧπαρ» από ζώο (κυρίως χήνα ή γουρούνι) που τρεφόταν κυρίως ή αποκλειστικά με σύκα. Επειδή, λοιπόν, νόστιμο ήπαρ ήταν το «συκωτόν ἧπαρ», επικράτησε για συντομία το «συκωτόν» από όπου το σημερινό «συκώτι».

Και τι πηγαίνει μαζί με ένα ωραίο συκωτάκι; Ένα ποτήρι κρασί! « Οἶνος κεκραμένος» για την ακρίβεια (από το «κεράννυμι» = αναμειγνύω υγρό με υγρό), καθώς οι αρχαίοι Έλληνες τον έπιναν νερωμένο, για να μη μεθούν. Από τη διαδικασία της ανάμειξης αυτής, της κράσης, προέκυψε το σημερινό «κρασί».

Εβίβα!

ή μάλλον

«Εὐοῖ εὐάν» (από όπου και προήλθε)