«Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου», Οδ. Ελύτης

Αχ αυτά τα επίθετα!!!

Δεν υπάρχει ίσως γραμματικός τύπος της γλώσσας μας που κακοποιείται περισσότερο από τα επίθετα σε –ης, -ης, -ες.

Ακούμε, λοιπόν, ο διαρκές πόνος, του διαρκές πόνου, τα ασαφές λόγια…

Να πούμε και να ξαναπούμε μέχρι να συνηθίσουμε  -και ίσως επηρεάσουμε και άλλους- ο διαρκής πόνος, του διαρκούς πόνου, τα ασαφή λόγια, οι συνεχείς αναβολές…

Και με λίγο περισσότερη προσοχή:

o συνήθης  (ο τόνος στην παραλήγουσα)

 η συνήθης

το σύνηθες  (ο τόνος στην προπαραλήγουσα)

Αμηχανία, επίσης, νιώθουμε με τα επίθετα σε –ύς, -ιά, -ύ.

ο ελαφρύς, του… ;

τους… ;

Κρατάμε το  –υ-, όταν το ακούμε στη συλλαβή μόνο του. Στις άλλες περιπτώσεις γίνεται –ι-.

Έτσι, θα πούμε ο ελαφρύς, το ελαφρύ, τον ελαφρύ

Αλλά: του ελαφριού, οι ελαφριοί, τους ελαφριούς…

Και για το τέλος ένα σφηνάκι!

Πολύ ευχαρίστως  (Με επίρρημα)

Πολύ ωραία  (Με επίθετο)

Πολλή ζάχαρη (Με ουσιαστικό)